Gdy żołnierz miał maskę na piersi, wykonywał tylko chwyty: „na pas – broń”, „przez szyję – broń” i „przez plecy – broń”.
Na komendę „na ramię – broń” żołnierz prawą ręką unosił karabin i wprowadzał go w położenie pionowe przed środek ciała, językiem spustowym w lewo, dolny bączek znajdował się na wysokości wszycia kołnierza. Lewą ręką chwytał karabin tuż pod ręką prawą. Następnie prawą ręką chwytał komorę zamkową na wysokości komory nabojowej, kciuk wyprostowany wzdłuż łoża. Dalej prawą ręką obracał karabin językiem spustowym ku ciału i podnosił go tak, by wsunąć go na lewe ramię. Lewą ręką chwytał karabin w ten sposób, żeby koniec trzewika kolby leżał między kciukiem a palcem wskazującym, oraz aby dłoń i końce palców przylegały do płaskiej części kolby. Karabin miał leżeć na ramieniu równolegle do guzików;