Po przekształceniu Komisji Pracy Kobiet kontynuuje działalność w Kole Pracy Kobiet.
W 1918 wraz z Ireną Puzynianką i Józefą Szebeko stała się – z ramienia Narodowej Organizacji Wyborczej Kobiet – sygnatariuszką przedwyborczej odezwy Narodowego Komitetu Wyborczego Stronnictw Demokratycznych, powołanego z inspiracji członków Ligi Narodowej. W 1919 była zastępczynią przewodniczącej Centralnego Komitetu Pomocy dla Dzieci. W 1920 weszła w skład Komitetu Fundacji im. Romana DmowskiegoGazeta Warszawska, R. 140, nr 127 (11 maja 1920), s. 1. i Komitetu Fundacji im. PaderewskiegoGazeta Warszawska, R. 140, nr 66 (7 marca 1920), s. 4.. W wyborach w 1922 kandydowała bezskutecznie do Sejmu z listy państwowej nr 8 (Chrześcijański Związek Jedności Narodowej)Zorza, R. 57, nr 40 (1 października 1922), s. 340. W tym samym roku weszła w skład Komitetu Budowy Pomnika Wdzięczności AmeryceGłos Poleski, R. 2, nr 10 (5 marca 1922), s. 8.. W 1925 założyła Międzystowarzyszeniowy Komitet Pomocy Najbardziej Potrzebującym. Należała do założycielek Narodowej Organizacji Kobiet. Ponadto należała do Katolickiego Związku Kobiet i była członkinią zarządu Rady Narodowej PolekKurjer Warszawski, R.110, nr 127 (11 maja 1930) + dod., s. 26..