29.
Deinstutucjonalizacja opiera się zatem na postulacie zmiany proporcji w świadczeniu usług społecznych pomiędzy sektorem publicznym, a społecznością lokalną i rodziną. Zindywidualizowane i profesjonalnie świadczone w społeczności usługi zakładają transfer zasobów z sektora publicznego (z placówek), wykorzystanie (często wcześniej nierozeznanych) zasobów tkwiących w lokalnych społecznościach oraz kreowanie nowych usług. Przesłanki deinstytucjonalizacji są dwojakie: ekonomiczne (koszty usług stacjonarnych) i społeczne (preferencje klientów).
Deinstutucjonalizacja jest procesem długotrwałym i szeroko zakrojonym. Musi zostać w przemyślany sposób przygotowana, z określeniem celów strategicznych i operacyjnych oraz nakreśleniem etapów wdrożenia. Wymaga w związku z tym konsensusu politycznego. Pierwsze próby z deinstutucjonalizacją pojawiły się w Polsce w drugiej dekadzie XXI wieku, jednak o podobnych rozwiązaniach wspominał już Norbert Michalewicz w 1939, odnośnie rozwiązań lwowskich.
Przypisy
Kategoria:Usługi publiczne