Delegatki zaraziły się tyfusem plamistym – jako jedyna z nich przeżyła Opieńska. Posiadała stopień wojskowy porucznika.
W odrodzonej Polsce działała w Narodowej Organizacji Kobiet. W 1920 została członkinią Rady Głównej OpiekuńczejDziennik Powszechny, R. 3, nr 99 (11 kwietnia 1920), s. 5.. Była członkinią Wydziału Wykonawczego Ligi Samoobrony Społecznej. Należała do Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej. Była członkinią Obozu Wielkiej Polski. W 1934 zasiadała w zarządzie Małopolskiej Dzielnicy Sokolej. W 1938 została członkinią wydziału Grupy „Sokół-Macierz” Obrońców Lwowa w ramach Związku Obrońców LwowaDziennik Polski, R.4, nr 323 (23 listopada 1938), s. 9.. W 1939 kandydowała do Rady Miejskiej Lwowa z listy nr 3 (Blok Katolicko-Narodowy) w okręgu wyborczym nr I.
Rodzina Była córką Stanisława Gąsiorowskiego i Róży z Nowosielskich. 28 października 1893 w Kościele Mariackim w Krakowie wyszła za mąż za Jana Opieńskiego h. Pniejnia, lekarza. Miała z nim córkę Janinę po mężu Blauth, biochemiczkę i działaczkę niepodległościową. Jej szwagrem był kompozytor Henryk Opieński.