Według niektórych źródeł redaktorem naczelnym był niejaki Langer vel Langier, a wśród współpracowników pisma byli także Majer Bałaban i Jehuda Warszawiak.

W artykułach publikowanych na łamach „Gazety Żydowskiej” getto ukazane jest jako żydowskie państwo posiadające w pewnym stopniu autonomię, na łamach pisma nie wspomina się Niemców, czasem jedynie używa się wobec nich określenia „władze”. Przez dziennikarzy pisma szeroko stosowane były peryfrazy, m.in. przesiedlenia określane są „fluktuacją mieszkańców”, a kary śmierci „przykrymi konsekwencjami”. Na łamach gazety publikowano m.in. sprawozdania z codziennych zdarzeń w getcie oraz doniesienia z gett żydowskich w okupowanej Polsce, w większości były to sprawozdania z działalności Żydowskiej Samopomocy Społecznej, zdarzały się jednak sporadycznie doniesienia m.in. z Będzina lub Sosnowca. Najobszerniejsze miejsce w doniesieniach poświęcano informacjom z getta warszawskiego. Prowadzono także rubrykę poświęconą drobnym ogłoszeniom i nekrologom, głównymi treściami gazety były jednak m.in. przedruki powieści, programy teatralne, rozważania biblijne i artykuły wspomnieniowe.