Po wybuchu rewolucji październikowej zgłosił się na ochotnika do Czerwonej Gwardii. Następnie przeniesiono go do orenburskiego oddziału Czeka w celu zwalczania działalności kontrrewolucyjnej. Jako śledczy został skierowany do Azji Środkowej do zwalczania basmactwa. W tym okresie pojawiło się u niego zainteresowanie pracą literacką oraz naukową. By rozwijać się w tych kierunkach, po demobilizacji, przeniósł się do Petersburga i podjął studia w Państwowym Instytucie Pedagogicznym w Leningradzie. W 1927 roku obronił pracę dyplomową pod tytułem Pojawienie się narzędzi pracy (ros. Возникновение орудий труда), uzyskując specjalizację nauczyciela historii.
W 1928 roku dołączył do ekspedycji geobotaników na półwysep Kanin. Na podstawie doświadczeń z wyprawy napisał cykl tekstów dotyczących obyczajów i życia Samojedów zamieszkujących półwysep. W 1929 roku podjął pracę jako monter w zakładach Радист, cały czas rozwijając w wolnym czasie swoje zainteresowania badawcze dotyczące prehistorii. W 1931 całkowicie poświęcił się pracy naukowej i został słuchaczem Państwowej Akademii Historii Kultury Materialnej. Trzy lata później zatrudnił się w Instytucie Archeologii Akademii Nauk ZSRR, gdzie pracował do końca życia.