W 1887 udał się do Kolumbii, gdzie wstąpił do Zgromadzenia Księży Misjonarzy. W Kolumbii był rektorem seminarium diecezji popayáńskiej, a następnie podjął pracę misyjną na głębokiej prowincji, gdzie dzięki wiedzy medycznej nawiązał dobry kontakt z lokalną ludnością.
W 1910, ze względu na znajomość języka angielskiego, przełożeni wysłali go do Panamy, do strefy budowy Kanału Panamskiego.
Episkopat 21 marca 1912 papież Pius X mianował go biskupem panamskim. 18 sierpnia 1912 przyjął sakrę biskupią z rąk biskupa San José de Costa Rica Juana Gaspara Storka CM.
Był wówczas jedynym biskupem w państwie. Stojąc na czele panamskiego Kościoła zwalczał przyjęte w 1917 prawo o obowiązku małżeństwa cywilnego i rozwodach. Udało mu się wynegocjować w 1919 uznawanie przez państwo ślubów wyznaniowych, co zakończyło spór. Bez powodzenia protestował przeciwko zmniejszeniu dotacji rządowej na utrzymanie seminarium. Przeciwdziałał działalności protestantów, którzy byli aktywni w Panamie od czasów budowy kanału.