93 oraz IX symfonia e-moll op. 95, „Z Nowego Świata”. Towarzystwo działało niekomercyjnie i zrzeszało osoby związane z orkiestrą Teatru Narodowego. Cały dochód przeznaczano na wsparcie emerytalne oraz utrzymanie dla nich lub ich rodzin.
Do powstania Filharmonii Czeskiej jako odrębnej jednostki znacząco przyczynił się konflikt pomiędzy zespołem orkiestry Teatru Narodowego a dyrektorem Opery Teatru Narodowego, Karlem Kovařovicem. Dnia 9 lutego 1901 roku muzycy, wraz z członkami Stowarzyszenia Filharmonii Czeskiej, ogłosili strajk, po czym zostali zwolnieni z pracy. Muzycy postanowili założyć samodzielną orkiestrę symfoniczną – Filharmonię Czeską – na której czele, w funkcji dyrygenta głównego, stanął Ludvík Vítězslav Čelanský (1870–1931).
Orkiestra musiała wiele koncertować, aby się utrzymać. W 1901 roku odbyło się aż 49 koncertów w Czechach, na Śląsku oraz Morawach. Do kluczowych postaci wczesnej ery filharmonii należy Oskar Nedbal, były wiolonczelista Kwartetu Czeskiego. Nedbal zdołał ustabilizować sytuację finansową filharmonii, stając się jednym z jej głównych filarów.