Po otrzymaniu rozkazów wymarszu znad Nueces w stronę Rio Grande, nie została z chorym mężem ani nie wsiadła na statek z innymi kobietami, a zakupiła powóz i muła, by wyruszyć za armią. Po dotarciu do Arroyo Colorado, w obliczu spotkania z meksykańskim wojskiem, to ona zmotywowała oddział do przekroczenia rzeki i pokonania przeciwnika.
Wraz z oddziałem męża została skierowana do Fort Brown (także Fort Texas), gdzie prowadziła stołówkę oficerską. Po wycofaniu większości wojsk, meksykańska armia stacjonująca naprzeciwko, zaatakowała fort. Chociaż większość kobiet ukryła się wówczas, ona pozostała na swoim stanowisku i przez kolejny tydzień przygotowywała posiłki dla żołnierzy, opiekowała się rannymi i innymi kobietami. Nie opuściła swojego stanowiska nawet, gdy pociski przebiły jej kapelusz i tacę, a po śmierci dowódcy mjr. Jacoba Browna, zachęcała żołnierzy do wytrwania na pozycjach. Jej postawa w bitwie przyniosła jej zainteresowanie prasy w Philadelphii i Nowym Jorku i przydomek bohaterki z Fort Brown. Po przybyciu odsieczy i zwycięstwie założyła zajazd w Matamoros, gdzie prowadziła także burdel. Wraz z przemieszczaniem oddziałów, przenosiła swoją działalność kolejno do Monterrey i Saltillo. Tam wdała się w romans z żonatym kpt.