Badania wykazały, że operator Flensburga może namierzyć Monicę z dokładnością pozwalającą pilotowi w nocy zbliżyć się do bombowca na odległość umożliwiającą wzrokową identyfikację celu. W konsekwencji podjęto decyzję o natychmiastowym wycofaniu urządzenia ze wszystkich samolotów RAF-u. Na potrzeby RAF opracowano nowe urządzenia – , Piperack i IV, które miały ostrzegać załogi o nieprzyjacielskich myśliwcach i wprowadzać w błąd obsługi radarów.
W lipcu 1944 roku radar Monica został zmodernizowany i dostosowany do zadań przechwytywania w nocy latających bomb V-1. Pierwotnie testowano go na dwusilnikowych myśliwcach Mosquito, po miniaturyzacji został zainstalowany na Hawker Tempest. Próby w warunkach bojowych wykazały, że w przypadku celów poruszających się na pułapie do 1500 stóp wskazania radaru są zakłócane przez fale odbite od powierzchni ziemi. To zadecydowało o przerwaniu dalszych prób.
Użycie przez USA Amerykańskie Siły Powietrzne zaadaptowały radar Monica do własnych potrzeb jako AN/APS-13 oraz z nazwą „Archie”. Po odkryciu podatności systemu na wykrycie przez wroga, jego użycie zostało ograniczone.