Obecnie wszystkie wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO tereny bagienne stanowią obszary wodno-błotne o znaczeniu międzynarodowym konwencji ramsarskiej, a także są ostojami ptaków IBA organizacji BirdLife International.

Mokradła Al-Huwajza thumb|Mokradła Al-Huwajza (2021) Bagna Al-Huwajza są położone najbardziej na północ spośród wpisanych na listę światowego dziedzictwa kompleksów mokradeł. W Iraku znajduje się ok. 75–80% ich powierzchni, pozostała część leży na terenie Iranu. Bagna te stanowią najbardziej nienaruszoną część systemu mokradeł w południowym Iraku, która dzięki zasilaniu wodami irańskiej rzeki Karche w znacznej mierze oparła się akcji osuszania z lat 90. XX wieku. Dzięki temu mokradła Al-Huwajza stanowiły schronienie dla wielu gatunków ptaków afrykańskich i indyjskich przylatujących na Bliski Wschód, które rozprzestrzeniły się na obszary pozostałych bagien po ich odtworzeniu. Podczas przeprowadzonych w latach 2005–2010 na mokradłach Al-Huwajza badań zaobserwowano występowanie tu 94 gatunków ptaków, w tym rzadkich i zagrożonych, takich jak trzciniak perski (Acrocephalus griseldis), sterniczka (Oxyura leucocephala), marmurka (Marmaronetta angustirostris) oraz (Argya altirostris). Zimowały tu również orzeł cesarski (Aquila heliaca) i orlik grubodzioby (Aquila clanga).