thumb|240px|Pałac Sapiehów w Wilnie wg projektu P. Pertiego Giovanni Pietro Perti , błędnie zwany Peretti (ur. 16 października 1648 w Muggio, zm. 1714 w Wilnie) – włoski rzeźbiarz, sztukator i architekt, działający na terenach Wielkiego Księstwa Litewskiego w okresie baroku.
Życiorys Urodził się w Muggio, we włoskojęzycznym szwajcarskim kantonie Ticino, jako syn Giovanniego Antonia i Cateriny. Wywodził się z rodu o bogatych tradycjach artystycznych – wśród kilkudziesięciu przedstawicieli rodziny parających się dekoratorstwem i architekturą byli m.in. jego ojciec (architekt w Czechach) i bracia. W twórczości Petriego widoczne są wpływy Giana Lorenza Berniniego i jego uczniów, z którymi się stykał podczas kilkukrotnych pobytów w Rzymie.
Perti został zaproszony do Wilna przez Michała Kazimierza Paca i większość swojego życia spędził w stolicy Wielkiego Księstwa Litewskiego, pracując dla rodzin magnackich. Po raz pierwszy odnotowany w Polsce w 1677 r. podczas wmurowania kamienia węgielnego klasztoru kanoników regularnych na Antokolu. Jednak na ziemiach Rzeczypospolitej pojawił się około 1675. Zasłynął dekoracjami stiukowymi kościoła św. Piotra i Pawła (1677–82), uważanymi za arcydzieło litewskiego baroku. Współpracował z Giovannim Marią Gallim, który dodał ornamenty wokół rzeźb Pertiego.