W przypadku Vebera Doktor, po wielu zabiegach, w pełni integruje go z Drohojowskim. Pacjent staje się powstańcem, mówi po polsku, poddaje się amputacji nogi (podobnie było z Drohojowskim po odniesieniu ran), a w końcu zaczyna pisać pamiętniki i staje się jednym z tłumu mieszkańców placówki. Droga, jaką przeszedł była jednak odmienna od innych pacjentów: on nie identyfikował się np. z Napoleonem, był w pełni świadom swojej odrębności. Drohojowskim uczyniono go na siłę, wbrew jego woli, po to by pasował do schematu terapeutycznego Doktora. Stając się Sewerynem Drohojowskim, Veber przenosi się do XIX wieku, zmienia narodowość i język ojczysty na polski, stając się Polakiem, odrzuca postęp techniczny i własne czasy. Na pytania zadawane po słoweńsku, odpowiada po polsku. Były już historyk bezradnie przyjmuje zaplanowane dlań działania i zostaje przerobiony przez machinę "wyzwalającej wolności". Od tego momentu znika Simon Veber, a jego miejsce zajmuje Seweryn Drohojowski. Wydźwięk dramatu Janĉara pozostaje gorzki: nie ma ucieczki przed systemem. Dosięga on wszystkich i wszędzie. Nawet żona Vebera, Klara jest przekonana, że mąż potrzebuje terapii i pośrednio zgadza się na zabieg amputacji zdrowej nogi.