Rok później urodziła im się córka Galina (1929–1998), a w 1933 roku przyszedł na świat ich syn Jurij (1933–2013).

Po otrzymaniu dyplomu położnej, ale pracując tylko do narodzin córki, Wiktorija zajmowała się domem i rodziną. Po tym, jak Leonid Breżniew zajął się działalnością rządową, piastując wysokie stanowiska, jego żona nie zmieniła swojego zwyczajowego trybu życia. Daleka od polityki i obojętna wobec niej, nie lubiła zwracać na siebie uwagi opinii publicznej, woląc pozostać gospodynią domową. Była odpowiedzialna za garderobę męża i według wspomnień znajomych zawsze była doskonałą kucharką. Kiedy Breżniew objął urząd sekretarza generalnego Komitetu Centralnego KPZR i miał osobistych kucharzy, nauczyła ich gotować tak, jak lubił jej mąż.

Wiktorija Breżniewa była tylko formalnie pierwszą damą. Jedynie okazjonalnie towarzyszyła mężowi na przyjęciach państwowych, poświęcając większość czasu obowiązkom domowym, dzieciom, wnukom i prawnukom. Żona sekretarza generalnego miała niewiele obowiązków urzędowych. Lubiła oglądać w telewizji zawody z łyżwiarstwa figurowego. Zapraszała w odwiedziny tylko przyjaciółki – żonę Andrieja Gromyki Lidię i żonę Konstantina Czernienki Annę.