Szczególnie interesuje się kinem światowym spoza tradycyjnych centrów produkcji filmowej, takimi jak Iran, Senegal czy Indie.
Filmowe fascynacje Marka Cousinsa odzwierciedlają jego otwartość na różnorodność kulturową i formalną oraz głęboką wrażliwość na eksperyment i poetykę obrazu. Wśród swoich ulubionych dokumentów wymienia m.in. irański film The House is Black Forugh Farrochzad, który łączy liryzm z ostrym społecznym komentarzem, a także Siddeshwari indyjskiego reżysera Maniego Kaula – medytację nad muzyką i pamięcią. Z Japonii wskazuje On the Road Noriakiego Tsuchimoto, z Niemiec – Marlene Maximiliana Schella (o Marlenie Dietrich). Cousins docenia też twórczość Jurisa Podnieksa z Łotwy, libańskiego reżysera Aleka Keshishiana i rosyjskiego mistrza formy Wiktora Kossakowskiego, którego film Sreda (Środa) uznaje za arcydzieło. Szczególne miejsce w jego sercu zajmuje Agnès Varda – zwłaszcza jej Daguerreotypes (Dagerotypy) i Les glaneurs et la glaneuse (Zbieracze i zbieraczka), które uważa za jedne z największych dokonań w historii dokumentu. Ten przekrój fascynacji pokazuje, że Cousins ceni kino dokumentalne jako przestrzeń dla formalnej wolności, osobistego tonu i odważnych poszukiwań estetycznych.