Emilia Franciszka Węsławska z Sariusz-Bielskich herbu Jelita (ur. 29 stycznia 1863 w Krzywem, zm. 25 czerwca 1921Słowo, R.2, nr 136 (24 czerwca 1923), s. 1.) – polska tłumaczka, pisarka, publicystka, działaczka społeczna i narodowa, twórczyni i pierwsza przewodnicząca Narodowej Organizacji Kobiet w Wilnie.
Życiorys W 1906 była założycielką wileńskiego Koła KobietDziennik Wileński, R.21, nr 154 (7 czerwca 1937), s. 2.. W 1908 założyła i była pierwszą przewodniczącą Towarzystwa Równouprawnienia KobietDąbrowski P., Kresowianki w kręgu Narodowej Demokracji na Litwie przed pierwszą wojną światową – przyczynek do biografii politycznej Emilii Węsławskiej (1863-1921), [w:] Kresowianki. Krąg pisarek heroicznych, red. Stępnik K., Gabryś M., Lublin 2006.. W ramach Towarzystwa prowadziła biuro informacyjne. Zajmowała się również wydawaniem książek o charakterze patriotycznym. Za artykuł o historii Polski napisany przez Emmę Dmochowską miała proces przed władzami rosyjskimi. Była członkinią zarządu Towarzystwa Popierania Sceny Polskiej w WilnieNowa Gazeta, R.4, nr 236 (26 maja 1909), s. 7.. Należała do Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Wilnie.