Rękopis Processio Locopolitana do dziś przechowywany jest w zbiorach klasztoru kapucynów w Škofjej Loce.
W XVIII wieku misteria męki Pańskiej odbywały się corocznie aż do 1767 roku, kiedy to arcybiskup Gorycji, zakazał organizowania procesji jako „niestosownej i niemal obscenicznej”. Do tradycji powrócono dopiero w 1936 roku z okazji odbywającej się w Škofjej Loce wystawy rzemiosła i przemysłu. Wyreżyserowane przez Tinego Debeljaka widowisko odbyło się jednak nie na ulicach i placach miasta, a na dziedzińcu miejscowej szkoły. Po II wojnie światowej, gdy Słowenia weszła w skład socjalistycznej Jugosławii, procesje w Škofjej Loce ponownie przestały się odbywać. Nadal były jednak organizowane według scenariusza brata Romualda wśród społeczności Słoweńców zamieszkujących rejon Triestu we Włoszech, Słoweńców karynckich w Austrii oraz słoweńskich emigrantów w Buenos Aires w Argentynie. W latach 70. i 80. XX wieku tradycja zaczęła odżywać w Škofjej Loce, choć inscenizacje odbywały się wyłącznie w kościele św. Anny.