thumb|Księstwo w latach 1322-31 Księstwo ścinawskie (, ) – historyczne piastowskie księstwo dzielnicowe na Dolnym Śląsku ze stolicą w Ścinawie.

W 1286 wzmiankowana jest ziemia ścinawska (). Księstwo ścinawskie wyodrębniło się na Dolnym Śląsku w okresie rozbicia dzielnicowego Księstwa Polskiego. Było ono jednym z obszarów wydzielonych z księstwa głogowskiego. Władali nim Piastowie śląscy. Po śmierci księcia Konrada I głogowskiego (1222–1274) jego trzej synowie podzielili majątek ojca: najstarszy syn, Henryk III, książę głogowski rezydował w Głogowie, natomiast ziemie żagańskie, położone na zachód, przypadły jego młodszemu bratu Przemkowi ścinawskiemu. W 1284 zamienił się on księstwami ze swoim starszym bratem Konradem (ks. ścinawskim). W 1326 książę Jan ścinawski w zamku wystawił dokument a w 1329 oddaje księstwo w lenno Janowi Luksemburskiemu (1296–1346). W 1337 Jan ścinawski sprzedał swoje prawa do Ścinawy z zamkiem książętom: Henrykowi i Konradowi oleśnickiemu. W 1490 Władysław II Jagiellończyk nadał dobra ścinawskie księżnej Katarzynie opawskiej, żonie Jana II Szalonego.