W 1834 roku awansowany do stopnia generała majora objął dowództwo nad brygadą piechoty na Morawach. Od 1840 roku, w stopniu Feldmarschalleutnant odbywał wizyty na dworach księstw niemieckich, w celu organizacji wspólnej armii Związku Niemieckiego. W trakcie wiosny ludów we Włoszech odpowiadał za przygotowanie planu opanowania Mantui, Curtatone i Vicenzy. Walczył u boku marszałka Radetzky'ego w bitwach pod Custozą i pod Novarą. Za zasługi podczas walk na półwyspie Apenińskim został odznaczony komandorią Orderu Marii Teresy. Dzięki pozytywnej opinii marszałka Radetzky'ego, w 1850 roku, został mianowany przez cesarza Franciszka Józefa szefem Sztabu Generalnego oraz nobilitowany. W trackie wojny francusko-austriackiej dowodził w bitwach pod Magentą i pod Solferino. Po porażce w kampanii włoskiej cesarz Franciszek Józef przekazał mu dowodzenie nad armią i awansował do stopnia feldmarszałka. Jednak jego próby poprawienia sytuacji Cesarstwa Austrii w wojnie z Piemontem i Francją nie powiodły się. Zrezygnował ze stanowiska Szefa Sztabu w 1860 roku. Po przejściu w stan spoczynku objął honorowe dowództwo nad gwardią przyboczną władcy (niem. Arcièren-Leibgarde). W 1861 roku został mianowany dożywotnim członkiem Izby Lordów, a w 1862 roku kanclerzem Kapituły Orderu Leopolda. Od 1844 roku był również szefem 49. Pułku Piechoty w St.