Badaczka Sophia Yin w swojej pracy opartej na badaniu 4672 nagrań szczekania zidentyfikowała co najmniej trzy różne – różniące się częstotliwościami – rodzaje tego dźwięku u psów, wynikające z różnych przyczyn: ostrzeżenie o niebezpieczeństwie (390–1156 Hz); komunikacja między sobą (476–1502 Hz); szczekanie wywołane izolacją (częstotliwości zmienne, szczekanie jest zwykle gwałtowne). W badaniach innych autorów wyróżnia się nawet dwanaście różnych typów szczekania.
Jedna z hipotez wyjaśniających, dlaczego psy szczekają częściej niż wilki, zakłada, że psy rozwinęły komunikację głosową w wyniku udomowienia. Udomowienie może zmienić gatunek i wpłynąć na jego cechy fizyczne i fizjologiczne. Udomowione rasy wykazują ogromne różnice fizyczne w stosunku do swoich dzikich odpowiedników, co wskazuje na neotenię, czyli zachowanie cech młodzieńczych u osobników dorosłych. Zachowanie dorosłych psów wykazuje również cechy szczenięce: psy zachowują się ulegle, często skomlą i szczekają.