Po wojnie, jesienią 1919 r., na zaproszenie nowo powstałego państwa jugosłowiańskiego, udała się do Sarajewa, następnie do Nowego Sadu i Belgradu, a w końcu w 1923 r. do Lublany. Musiała nauczyć się nowego języka, nowych ról i przystosować się do otoczenia, w którym nie było żadnego stałego teatru. Sukces odniosła m.in.: w sztukach Henryka Ibsena, Augusta Strindberga i Friedricha Hebbela. Rolą, którą najczęściej odgrywała i rozwijała była kreacja tytułowej bohaterki sztuki Ibsena Hedda Gabler. W Lublanie zagrała ponad sto ról i wyreżyserowała wiele sztuk Ibsena, Goethego i Shawa. W 1931 r. wystawiła sztukę Dom kobiet Zofii Nałkowskiej, w której zagrały tylko kobiety. Była jedną z niewielu aktorek, które w okresie międzywojennym pisały artykuły do magazynów teatralnych i czasopism. Przez ponad 20 lat była najstarszą członkinią zespołu dramatycznego w Lublanie.
Po założeniu Akademii Sztuk Dramatycznych w 1945 r. została profesorem dramatu i ekspresji artystycznej. Wraz z Ivanem Levarem, wychowała pierwsze pokolenie młodych słoweńskich aktorów, którzy zdobyli krajowe wykształcenie wyższe. Za swoją działalność otrzymała w 1949 r. nagrodę Ministerstwa Edukacji. Dwukrotnie otrzymała nagrodę Prešeren, w 1950 i 1951 r.