W maju 1945 powrócił do Polski. Został sekretarzem Wojewódzkiego Komitetu (WK) PPS w Lublinie, wiceprzewodniczącym Miejskiej Rady Narodowej i członkiem Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej. Był przewodniczącym Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego (TUR) i dyrektorem Uniwersytetu Powszechnego. Na XXVI Kongresie PPS w 1945 wszedł w skład Komisji Statutowo-Regulaminowej. 4 listopada 1945 został dokooptowany do Rady Naczelnej PPS, zaś 1 czerwca 1946 także do Centralnego Komitetu Wykonawczego (CKW) PPS. W kwietniu 1946 jako reprezentant PPS został posłem do Krajowej Rady Narodowej. Wiosną 1946 został skierowany na Śląsk jako stały przedstawiciel CKW PPS. W sierpniu 1946 wystąpił, obok Feliksa Baranowskiego, Józefa Salcewicza i Henryka Świątkowskiego, jako zwolennik bliskiej współpracy z Polską Partią Robotniczą oraz poddał krytyce linię polityczną PPS. W efekcie został usunięty ze składu CKW, a następnie także z WK w Katowicach. W tamtym okresie został dyrektorem programowym Rozgłośni Polskiej Radia w Katowicach. Był także przewodniczącym TUR i wiceprzewodniczącym Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej w województwie śląsko-dąbrowskim. W grudniu 1947 na XXVII Kongresie Partii ponownie wszedł w skład RN PPS, zaś w marcu 1948 w skład WK PPS w Katowicach i został wybrany jego przewodniczącym.