Fabuła Igła do cerowania uważa się za wyjątkową i wyobraża sobie, że jest igłą do szycia. Ostrzega palce, by jej nie upuściły, bo jest zbyt cienka, by ją potem odnaleźć. Palce nie przejmują się jej słowami i chwytają ją w pół. Igła dumnie pokazuje swoją nitkę i uważa ją za własny okazały orszak. Palce używają igły do zszycia pantofli. Igła narzeka, że to zbyt pospolita praca i twierdzi, że się łamie. Faktycznie pęka i oznajmia, że jest zbyt delikatna. Palce uznają ją za bezużyteczną, ale kucharka wpina ją w szal jako broszkę. Igła czuje się dumna i jest przekonana, że osiągnęła zaszczyt. Śmieje się, siedząc w szalu jak w karecie. Szpilka obok pyta, czy jest ze złota, co jeszcze bardziej ją uszczęśliwia.
Igła prostuje się z dumą, ale wypada z szala do zlewu. Wpada w pomyje i mimo wszystko zachowuje dobre samopoczucie. Obserwuje patyczki, źdźbła słomy i kawałki gazety, uważając się za lepszą od nich. Twierdzi, że ma poczucie swojej wartości i nie zamierza się zmieniać. Spotyka odłamany kawałek butelki i myśli, że to brylant. Rozmawiają ze sobą i uważają się za coś cennego. Igła opowiada o swoim dawnym życiu i o zadufanych palcach kucharki. Krytykuje ich próżność i cieszy się, że już do nich nie należy. Gdy przypływa fala, kawałek szkła zostaje porwany, a cerówka zostaje na miejscu.