Z polecenia zarządzającego żandarmerią Tomasza Dąbala dotychczasowe posterunki bezpieczeństwa publicznego zastąpiono milicjami wiejskimi, w skład których weszli również ludzie powiązani z Dąbalem, niecieszący się dobrą opinią. Dodatkowo po stronie Republiki stały tzw. czerwone gwardie (uzbrojone bandy) i zielone kadry składające się z dezerterów z dawnej armii austriackiej. Bandy dezerterów stanowiły główną siłę ruchu, stając się swoistą gwardią przyboczną przywódców republiki. Ponadto w okolicy powstawały niezależne od wszelkich ośrodków władz i powołane do samoobrony straże wiejskie. Żadna z tych sił nie podlegała jednak bezpośrednio przywódcom Republiki i nigdy nie zorganizowano własnych oddziałów zbrojnych podległych przywódcom Republiki i sprawujących pełną kontrolę nad powiatem. Tzw. czerwonej gwardii brakowało wspólnego dowództwa i kierownictwa politycznego.