Fabuła Stara latarnia uliczna służy przechodniom przez wiele lat i jest z tego dumna. Pewnego dnia dowiaduje się, że jest już przestarzała i ma zostać zdjęta ze słupa. Czuje smutek i lęk przed przyszłością, nie wiedząc, co ją czeka. Boi się decyzji trzydziestu sześciu radców miejskich, którzy mają ocenić jej przydatność. Obawia się, że trafi do fabryki i zostanie przetopiona. Jest jej przykro, że grozi jej rozłąka z nocnym stróżem i jego żoną, których traktuje jak rodzinę. Wspomina wspólne lata służby z nimi. Ostatniej nocy latarnia wspomina wydarzenia, które widziała podczas swojej pracy. Przypomina sobie zakochanego mężczyznę z listem i pogrzeb bogatej kobiety.
Pojawiają się kandydaci do jej miejsca: głowa śledzia, kawałek drewna i świetlik. Latarnia tłumaczy, że żaden z nich nie nadaje się na uliczne źródło światła. Wiatr przylatuje i czyści jej głowę z pajęczyn, dając jej dar doskonałej pamięci i słuchu. Księżyc odmawia pomocy. Chmura przysyła kroplę wody, przez co latarnia może zardzewieć, co uznaje za kiepski prezent. Spada gwiazda, która daje jej najcenniejszy dar: zdolność przekazywania wspomnień i wyobrażeń. Wiatr przypomina jednak, że bez woskowej świecy nikt nie zobaczy tych obrazów.