Helena Maria Gnoińska z d. Drozdowicz (ur. 13 grudnia 1892 w Maluszynie, zm. 2 kwietnia 1940 w Palmirach) – polska bibliotekarka, nauczycielka, działaczka społeczno-polityczna.
Życiorys Helena Gnoińska urodziła się w rodzinie Bolesława Drozdowicza (oficjalisty rolnego, spółdzielcy, kierownika spółdzielni spożywczej) i Heleny z Biernackich. Wychowała się w środowisku inteligencji pracującej (jej dziadek był burmistrzem Kielc). Kształciła się w gimnazjum w Radomiu, które opuściła podczas strajku szkolnego w 1905. Dalej uczyła się na pensji Henryki Domańskiej w Piotrkowie. W 1913 ukończyła Wyższe Kursy Pedagogiczne dla Kobiet Leonii Rudzkiej w Warszawie. Następnie podjęła pracę nauczycielki w szkołach społecznych w Warszawie i w szkole powszechnej w Kruszynie (1918–1920).
W 1919 poślubiła lekarza Henryka Gnoińskiego i zamieszkała z nim w Krakowie, gdzie uczęszczała na tamtejszy Uniwersytet. W 1922 powróciła do Warszawy, gdzie nauczała w szkole powszechnej. W 1925 porzuciła działalność pedagogiczną i rozpoczęła pracę jako bibliotekarka. Organizowała biblioteki. Kierowała Wypożyczalnią im. Stanisława Wyspiańskiego na ul. Żurawiej, funkcjonującą początkowo w ramach Towarzystwa Bibliotek Publicznych, a od 1935 jako placówka Biblioteki Publicznej m. Warszawy.