13 stycznia 1996 roku Rodionow został wysłany do Specjalnego Okręgu Granicznego na Kaukazie, gdzie służył w Nazrańskiej Jednostce Pogranicznej (nr 2094). Miesiąc później, 14 lutego 1996 roku, w towarzystwie szeregowych Andrieja Trusowa, Igora Jakowlewa i Aleksandra Żelieznowa, udał się na posterunek drogowy nieopodal wsi Bamut. Podczas pełnienia służby żołnierze zatrzymali karetkę przewożącą broń, prowadzoną przez generała brygady Czeczeńskiej Republiki Iczkerii Rusłana Chajchorojewa. Podczas próby przeszukania pojazdu wszyscy czterej żołnierze zostali obezwładnieni przez kilkunastu czeczeńskich rebeliantów i wzięci do niewoli. Początkowo zaginionych ogłoszono dezerterami, a żandarmeria wojskowa przybyła do domu matki Rodionowa, aby szukać tam jej syna. Dopiero po szczegółowym zbadaniu punktu kontrolnego żandarmi odkryli ślady krwi i walki, po czym żołnierzy uznano za zaginionych w akcji i możliwych jeńców wojennych. W niewoli Rodinow spędził 100 dni. 23 maja 1996 roku, w dniu jego 23. urodzin, odcięto mu głowę. Następnego dnia oddziały rosyjskie odbiły Bamut.
Niepotwierdzony raport szczegółowo opisujący wydarzenia prowadzące do śmierci Rodionowa został opublikowany przez portal Pravda.ru 23 maja 1996 roku.