Jego matka sama posiada jedną z nich; oświadczyła, że ikona jej syna czasami wydziela przyjemny zapach, który uważa za święty.
Ze względu na powszechne nabożeństwo do „nowomęczennika Rodionowa”, pobożni wierni starali się o jego oficjalną kanonizację przez Rosyjski Kościół Prawosławny. Początkowo Patriarchat Moskiewski odmówił, co podzieliło Cerkiew prawosławną w Rosji. Maksim Maksimow, Sekretarz Komisji Kanonizacyjnej, wyjaśnił stanowisko Synodu w „Cerkownym Wiestniku” (Biuletynie Cerkiewnym), oficjalnym czasopiśmie Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Jego argumenty można streścić w trzech punktach:
jedynym dowodem na to, że Rodionow faktycznie został stracony za wiarę, jest świadectwo jego zrozpaczonej matki, która z miłości do zmarłego syna uczyniła go męczennikiem; Rosyjski Kościół Prawosławny nigdy nie kanonizował nikogo poległego na wojnie; epoka nowomęczenników zakończyła się wraz z upadkiem reżimu bolszewickiego.
Podkreślono jednak, że zmarłych można czcić również bez formalnej kanonizacji.