dochodziło niekiedy do sytuacji, w których gwarowa postać imienia z jotą przechowała się tylko w powiedzeniach, przysłowiach lub przezwiskach, ale na ogół używaną we wsi formą była forma literacka.

W II połowie XX w. stosunkowo dobrze zachowaną cechą wymowy mazowieckiej pozostawała prelabializacja samogłoski o w nagłosie. Do dziś może ona brzmieć jak wyraźne u̯: u̯osły, u̯ože, u̯ovi̯es, na U̯okeńće. W pozycjach śródgłosowych w większości uległa ona redukcji, zachowano ją głównie w złożeniach z czasownikiem orać: rozu̯orać, vyu̯orui̯e, zu̯orane. Prelabializacja dotyczy również samogłoski u: u̯ucte, u̯ucyć.

W pewnej grupie wyrazów prelabializacja była zjawiskiem bardzo częstym (u̯ogon, u̯oko, u̯ud), natomiast w innych (olei̯, osobno, umar) notowano przeważnie jej brak. Zdaniem Anny Basary wyrazy zachowujące bardziej konsekwentnie nagłosowe u̯ należały do tych, których zwykle używano w domu. Tymczasem słowa niezachowujące tej cechy, czyli importowane z języka literackiego, to te, które częściej słyszano w mieście, kościele czy radiu.

Rozwój samogłosek długich