i opracowanym przez Justynę Garczyńską występują formy zmazurzone: mas pan, zaznacas ou̯ufkem, zeby, mozna, cy, χces pan obok niezmazurzonych: oberžnůnć, vi̯ežofce, pošli. Renata Marciniak-Firadza, badając na początku XXI w. gwary księżackie i dialekty sąsiednie, zebrała również materiał z zakresu gwar trzech wsi Mazowsza bliższego. Ich mowę zaliczyła do gwar charakteryzujących się stosunkowo największym nasyceniem form odmazurzonych. W Baranowie zapisała: bʹicysko, lemʹes, u̯obrync, zyto obok bečy, čapka, myša, pščou̯a, ščur, ščyŋka. W Leonowie przykładów form zmazurzonych nie notuje w ogóle.
Wyrazem unikania mazurzenia jest również siakanie, które przejawia się m.in. w wyrazach źaba, śnurui̯e, śkop, śmai̯a. Forma źelazo notowana w Baranowie jest zachowaniem stanu pierwotnego.
Gwary południowo-zachodniej część obszaru Mazowsza bliższego zostały objęte wytworzeniem opozycji między miękkimi i twardymi wariantami k i g: tak jak w języku literackim, występuje tam rozróżnienie Polske : polskʹe, droge : drogʹe, sypke : sypkʹe. Na północ i wschód od Wisły, a także na jej lewym brzegu, na północ od linii Wyszogród—Góra Kalwaria, utrzymał się typ starszy, bez rozróżnienia tych par fonemów.