Zielone kadry nie miały określonego profilu politycznego, jednolitego przywództwa, ani ugruntowanej treści ideologicznej. Często przejawiały poglądy nacjonalistyczne, ale także agrarystyczne lub komunizujące. Uczestnikom zielonych kadr przyświecały po części motywy czysto rabunkowe, po części inspirowane akcją rewolucyjną i chęcią przebudowy porządku społecznego opartego na zmniejszeniu władzy urzędników i reformie rolnej. Zielone kadry były uznawane przez chłopów za tak zwanych społecznych bandytów, niczym Robin Hood czy Juraj Janosik. Niektórzy południowosłowiańscy członkowie tych grup swym ubiorem nawiązywali do tradycji hajduków. Miejscowa ludność wiejska w większości była wobec nich przychylnie nastawiona. Nastawienie zielonych kadr, początkowo bardziej pokojowe, zmieniło się wraz z upadkiem Austro-Węgier. Ich ofiarami byli przede wszystkim ci, którzy zdaniem ludności wiejskiej wzbogacili się na wojnie, czyli na przykład urzędnicy monarchii Habsburgów, elity społeczno-ekonomiczne (na przykład folwarki właścicieli wielkich majątków ziemskich czy ziemie kościelne) lub kupcy, którzy zdaniem ludności mieli wzbogacić się na spekulacji w czasie wojny (szczególnie Żydzi).