Treść Artaud w swoich esejach opisuje swoje poglądy na teatr. Negatywnie ocenia ówczesny mu teatr, pisząc „teatr idioty, wariata, zboczeńca, gramatyka, episjera, antypoety pozytywisty, to znaczy człowieka Zachodu”. Jego zdaniem teatr to zamknięta przestrzeń, miejsce wspólne dla aktorów i publiczności, które należy zapełnić. W Teatrze alchemicznym powiela hasła widoczne w manifestach nadrealistów, w którym stwierdza, że teatr powinien „rozwiązywać [...] wszystkie konflikty, wywołane przeciwieństwem ducha i materii, idei i formy, abstrakcji i konkretu, i stapiać wszelkie pozory w jeden jedyny wyraz podobny do uduchowionego złota”. Jednocześnie wychodzi z tezą, że jeśli sztuka utożsami się z codzienną pracą człowieka, to każdy stanie się artystą, a sztuka straci na znaczeniu i jak pisze Jan Błoński „rozpłynie się w nieustającej rewolucji zjednoczonego z ciałem ducha, pogodzonych ze społecznością jednostek”.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Teatr i jego sobowtór · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.