Jego broń została skonfiskowana, korespondencja sprawdzana (co skłoniło Francuzów do opracowania strategii i werbowania wspólników do wysyłania nieocenzurowanych listów), a jego swoboda poruszania się została poważnie ograniczona. To przymusowe zesłanie nasiliło cierpienie emocjonalne i ułatwiło pojawienie się destrukcyjnych zachowań wśród osób, które dzieliły jego los, a przytłaczający upał i wilgoć pogarszały sytuację. Cesarz rozmyślał o swoim życiu i panowaniu, dyktując swoje wspomnienia swoim towarzyszom nieszczęścia. Tymczasem podróżni zatrzymujący się na Wyspie Świętej Heleny uporczywie prosili strażników Napoleona o zezwolenie na zobaczenie cesarza. 18 lipca 1816 roku na wyspę przybył Claude Marin Henri de Montchenu z zadaniem złożenia sprawozdania francuskiemu rządowi na temat sytuacji. Pod koniec 1816 roku Emmanuel de Las Cases opuścił Wyspę Świętej Heleny (później w 1823 roku opublikował Le Mémorial de Sainte-Hélène).