Gdy UP wznowił działalność, w 1945 powrócił do Zakładu Anatomii Patologicznej UP na stanowisko starszego asystenta. Włączył się do odbudowy Zakładu, prowadził koło naukowe przy Katedrze, ćwiczenia ze studentami i wykłady. W 1946 obronił pracę doktorską 0 zmianach anatomopatologicznych w chorobie Heinego Medina i ich następstwach dla ustroju ludzkiego i w tym samym roku objął stanowisko adiunkta.

W Akademii Medycznej w Białymstoku W październiku 1952 został oddelegowany przez ministra zdrowia J. Sztachelskiego do Akademii Medycznej w Białymstoku w celu zorganizowania Katedry i Zakładu Anatomii Patologicznej. W styczniu 1953 jako doktor nauk medycznych, objął kierownictwo tej katedry i pełnił tę funkcję do końca życia.

Stopień naukowy docenta, nadany przez Centralną Komisję Kwalifikacyjną dla Pracowników Nauki, otrzymał 30 kwietnia 1954. Stopień kandydata nauk medycznych na podstawie pracy Zmiany morfologiczne w narządach myszy pod wpływem dymu papierosowego uzyskał 27 października 1958.

17 września 1960 Rada Państwa nadała mu tytuł profesora nadzwyczajnego.