Eryk Rudy (isl. Eiríkur Rauði; ur. ok. 950, zm. ok. 1003) – założyciel pierwszych normańskich osad na Grenlandii odkrytej przez niego w 982. Swój przydomek Eryk zyskał z powodu koloru włosów. Urodził się w Norwegii jako syn Thorwalda Aswaldssona, stąd był znany także jako Eryk Thorwaldsson.
Konflikty z prawem Około 960 roku ojciec Eryka dopuścił się morderstwa, za co został skazany na wygnanie z Norwegii. Razem z rodziną udał się na zachód i osiadł w Hornstrandir w północno-zachodniej Islandii. Tam Eryk poślubił Thjodhild i przeniósł się z nią do Haukadal, gdzie zbudował farmę. Po jakimś czasie wdał się w konflikt ze swoim sąsiadem Valthjofem, na którego gospodarstwo osunęła się lawina ziemi wywołana przez niewolników Eryka. Przyjaciel Valthjofa, Eyiolf postanowił ich za to zabić, więc Eryk w odwecie zgładził jego oraz Holmgang-Hrafna. Za te czyny krewni Eyiolfa zmusili go do banicji z Haukadal.
Eryk opuścił dom i udał się na wyspę Öxney położoną u wybrzeży Islandii, by spotkać się z Thorgestem. Poprosił go o przechowanie zdobionych belek o znaczącej wartości, które jego ojciec przywiózł z Norwegii. Następnie rozpoczął budowę nowego domu, a gdy go skończył i wrócił po belki dowiedział się, że „nie może ich otrzymać”. Udał się więc do Breidabolstad, by je odzyskać.