Po zwolnieniu z wojska był pracownikiem i dyrektorem zakładów gazowniczych i wodociągowych w Krakowie i Jarosławiu. Od 1926 pracował w Komisji Normalizacyjnej przy Ministerstwie Przemysłu i Handlu. W latach 30. mieszkał w Warszawie przy ul. Granicznej 10 m. 14. Był dyrektorem Związku Gospodarczego Gazowni i Zakładów Wodociągowych w Państwie Polskim z siedzibą w Warszawie przy ul. Nowogrodzkiej 26 m. 1 oraz członkiem zwyczajnym Zrzeszenia Gazowników i Wodociągowców Polskich.
W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie w Kozielsku. 3 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego. 4 lub 5 kwietnia 1940 zamordowany w Katyniu i tam pogrzebany. Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.
Był dwukrotnie żonaty. Pierwszą żoną była Anna z Gaszyńskich herbu Jastrzębiec, zmarła 6 lipca 1915. Po raz drugi ożenił się z Heleną z Malinowskich, z którą miał córkę Annę Marię (1921–2010).