W 1949 r. do Białej Waki przybył ks. Leopold Chomski, który został tu aż do swojej śmierci w 1982 r. Ks. Chomski urodził się 16 października 1885 r. we wsi Sproguny w parafii Soły w rejonie oszmiańskim. Szkołę średnią ukończył w Wilnie. Do seminarium wstąpił w 1902 r., otrzymał zezwolenie na studia teologiczne od gubernatora. W 1906 r. zdobył stopień magistra teologii. 12 czerwca 1910 r. z rąk bp. Jana Cieplaka przyjął święcenia kapłańskie. W latach 1911-1919 prowadził wykłady w seminarium Duchownym w Wilnie. W latach 1919–1931 był kapelanem i prefektem w Gimnazjum im. Zygmunta Augusta w Wilnie. Wśród jego uczniów byli m.in. Ludwik Stomma i Czesław Miłosz. Ks. Leopold Chomski pracował nieco później w Dąbrowie Grodzieńskiej jako proboszcz i dziekan. W czasie II wojny światowej i w okresie powojennym ks. Leopold był proboszczem w kościele Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny w Wilnie na Zwierzyńcu. Ponieważ nie zgodził się opuścić parafii, czego życzyły sobie władze sowieckie, oświadczając publicznie, iż „dopóki będzie w kościele chociaż jeden chrześcijanin, on nie opuści świątyni”, został usunięty z parafii i wyrzucony z Wilna. Do Białej Waki przybył w końcu 1947 r.Albo w 1949 roku i tu pozostał do śmierci. (o Chomskim „Jutrzenka Białostocka” w 1935 r.). W pamięci parafian ks.