Podczas starcia dowodzona przez niego jednostka skutecznie odparła włoskie ataki i chiała przejśc do kontrataku jednak uniemożliwiła jej to decyzja dowodzącego w bitwie arcyksięcia Albrechta Fryderyka, który rozkazał podległym mu oddziałom przegrupowanie. W 1868 roku został awansowany na stopień generała majora (niem. Generalmajor) oraz objął dowództwo nad 17. Dywizją Piechoty w Temeszewarze. Będąc na stanowisku dowódcy brygady w Innsbrucku odpowiadał za przygotowania manewrów w garnizonie w Bruck an der Leitha w 1873 roku, na których Armia Austro-Węgierska ćwiczyła nowy styl walki piechoty. W następnym roku został awansowany na stopień marszałka polnego porucznika (niem. Feldmarschalleutnant) i został dowódcą centralnego kursu strzeleckiego w Wiedniu. W 1879 roku objął dowództwo nad 7. Korpusem w Hermannstadt i na tym stanowisko został awansowany do stopnia generała artylerii (niem. Feldzeugmeister) w listopadzie 1881 roku. Następnie, w 1883 roku, został mianowany komendantem 2. Korpusu w Wiedniu. Pełnił tę funkcję do 1888 roku kiedy został ministrem wojny Austro-Węgier. W trakcie jego kadencji na tym stanowisku Armia Austro-Węgier przeszła znaczącą reorganizację. Utworzono między innymi nowy Korpus w Galicji oraz stanowisko Generalnego Inspektora Piechoty.