Ważne znaczenie mają także tradycje piśmienne języków newarskiego, manipuri, naxi oraz lepczańskiego. W przypadku naxi znane jest zwłaszcza pismo dongba, mające charakter piktograficzno-mnemotechniczny. Pismo manipuri przeżywa współcześnie częściowy renesans.
mały|Starożytny tekst chiński na paskach bambusowych mały|Stary tekst tybetański odnaleziony w Turfanie
Historia badań Wczesne badania
Pokrewieństwo chińskiego, tybetańskiego i birmańskiego zaczęto dostrzegać już w XIX wieku. Brian Houghton Hodgson i inni badacze zauważyli, że wiele słabiej opisanych języków Himalajów oraz północno-wschodnich Indii również wykazuje z nimi związki. Nazwa tybeto-birmańskie została użyta w połowie XIX wieku przez Jamesa Richardsona Logana.
W XIX wieku stosowano także nazwę indochińskie, obejmującą różne grupy językowe Azji Wschodniej i Południowo-Wschodniej. Z czasem z tej szerokiej kategorii zaczęto wyodrębniać osobne rodziny, takie jak austroazjatycka czy dajska.
Termin sinotybetańskie wprowadził do obiegu naukowego Jean Przyluski w latach 20. XX wieku. W późniejszej tradycji anglojęzycznej rozpowszechniła się jego forma Sino-Tibetan.