W charakterystyce programowej ta część to przywołanie nastroju pierwszej części, a przede wszystkim nadejście sądu ostatecznego wraz z towarzyszącym mu zamętem i trwogą, ale głos istot niebieskich oraz świętych zapewnia śpiewem o zmartwychwstaniu, a objawiony Boży majestat przynosi pokój i ukojenie wraz z przepełniającym uczuciem miłości.
Odbiór krytyczny Utwór przez niektórych krytyków był odbierany jako niespójny, a zastosowany język muzyczny uważano za wtórny. Według Stanisława Haraschina pomimo niewątpliwych walorów utwór może razić dźwiękowym przeładowaniem, nużyć „gadatliwością” czy rozmiarami. Z czasem symfonia została doceniona i przyczyniła się do ugruntowania znaczenia Mahlera, a kompozycja zagościła na stałe w światowym repertuarze koncertowym i jest najpopularniejszym i najbardziej lubianym dziełem kompozytora.