Egzamin końcowy zdał w czerwcu 1942 roku i uzyskał tytuł technika rolnego. Po ukończeniu szkoły powrócił do Zbydniowa, by nadal pomagać ojcuDominik Horodyński, Wspomnienia o bracie Andrzeju [w]: Szkoła Rolnicza w Czernichowie – Wychowankowie – Andrzej Horodyński, s. 279.
W nocy z 24 na 25 czerwca 1943 niemiecki oddział Waffen-SS dokonał brutalnego mordu na rodzinie Horodyńskich. Zostali zamordowani: ojciec, matka i 14 letnia siostra – łącznie 19 osób (w tym 2 dzieci i 13 kobiet) z rodziny oraz gości, którzy w tym czasie świętowali ślub młodej kuzynki Horodyńskich. On sam uniknął śmierci ukrywając się z bratem Zbigniewem na strychu dworu. Po trzech dniach ukrywania się na strychu, przedostali się potajemnie do gajowego majątku w Kotowej Woli, który zorganizował pomoc w wydostaniu się ze Zbydniowa. Kilka dni później w majątku Czyżów Szlachecki za Wisłą koło Zawichostu otrzymali dokumenty na fałszywe nazwiska i przy pomocy Juliana Targowskiego, właściciela Czyżowa, dojechali do Warszawy. W związku ze śmiercią rodziny chciał popełnić samobójstwo, z pomocą przyszła mu rodzina Stadnickich, mieszkająca w majątku Nawojowa koło Nowego Sącza, dokąd wyjechał z Warszawy. Przebywał tam pod zmienionym nazwiskiem jako Edward Andrzej Jarno–Sokołowski, kuzyn z Wileńszczyzny.