16 kwietnia 1919 roku Rumuni wkroczyli na terytorium Węgier i zajęli prawie bez oporu wschodnie obszary Rumunii zamieszkane w większości przez Rumunów. Węgierscy komuniści, którzy przejęli władzę 21 marca, początkowo nie angażowali się w walkę z Rumunami, koncentrując swoje działania na Słowacji, dążąc do połączenia się z bolszewikami w Galicji. Rozpoczęta w maju ofensywa węgierska doprowadziła do utworzenia Słowackiej Republiki Rad i sprowokowała interwencję czechosłowacką. 17 lipca Béla Kun, posługując się nieoczekiwaną u komunistów retoryką nacjonalistyczną i wezwaniem do obrony granic Węgier przed zewnętrznym agresorem, poprowadził armię węgierską do walki z Rumunami. Po przejściowych sukcesach kunowców 24 lipca armia rumuńska odpowiedziała gwałtowną kontrofensywą, która w nocy z 3 na 4 sierpnia 1919 roku doprowadziła do zajęcia Budapesztu, a Béla Kun zbiegł do Austrii.
Węgierscy kontrrewolucjoniści przystąpili do likwidacji administracji bolszewickiej i przywracania struktur Królestwa Węgier.