Chińska ofensywa wiosenna – ofensywa Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej (oficjalnie Chińskich Ochotników Ludowych) przeciwko wojskom ONZ (głównie armii amerykańskiej) w okresie 22 kwietnia – 20 maja 1951, w trakcie wojny koreańskiej. Ofensywa chińska została zatrzymana przez Amerykanów po ciężkich walkach.
Preludium Wojska chińskie wkroczyły do Korei Północnej w październiku 1950 roku. Chińscy Ochotnicy Ludowi dowodzeni przez Penga Dahuaia zadali wojskom ONZ wiele druzgocących ciosów wypierając je z Korei Północnej. Peng Dehuai prosił o zgodę Mao Zedonga na zatrzymanie się na 38. równoleżniku, ale ten nie zgodził się. Chińczycy coraz bardziej cierpieli z powodu rozciągniętych linii komunikacyjnych i mimo zajęcia Seulu w Nowy Rok 1951 ich możliwości działania wyczerpywały się. 26 grudnia do Korei przybył generał Matthew Ridgway jako nowy dowódca amerykańskiej 8 Armii. Nadal sądzono, że w Korei znajdowało się 486 tys. żołnierzy chińskich i północnokoreańskich, a tylko 365 tys. żołnierzy ONZ. Niemniej to Amerykanie mieli druzgocącą przewagę techniczną i panowanie w powietrzu. 25 stycznia Ridgway zaczął sondować teren ostrożnie posuwając się do przodu. 21 lutego ruszyła operacja „Killer” a 7 marca „Ripper”, z kolei 14 marca odbito Seul. Wojska ONZ znalazły się wówczas na linii Kansas.