Członek ZWZ w rejonie Wołkowyska w latach 1940–1941, a potem członek Armii Krajowej okręgu Białostockiego, okręgu Wileńskiego oraz okręgu Nowogrodzkiego do roku 1944.
W latach 1940-1944 przeprowadzał operacje wysadzania niemieckich transportów w oddziale dywersyjnym „Tarasiewicza”. Nosił pseudonim „Gończa”. W 1941 roku podczas służby w placówce AK w Niewojniańcach nieumyślnie uszkodził radiostację, tymczasowo tam przechowywaną po rekwiracji w wiosce Wisińczy, oddziału „Komara”; przez co oddział nie mógł nawiązać kontaktu z niemieckim samolotem wiozącym zrzut zaopatrzenia dla nich.
Złapany i siłowo wcielony do Ludowego Wojska Polskiego w 1944 roku. W służbie 1 Armii Wojska Polskiego przebijał się przez Wał Pomorski i 3 maja 1945 roku dotarł do Berlina.
Po zakończeniu wojny wrócił do rodzinnej wsi. Został aresztowany 24 kwietnia 1946 roku przez NKGB w Wołkowysku. Skazany na 15 lat łagru wyrokiem Wojennego Trybunału Wojsk NKWD w Grodnie w czerwcu 1946 roku. Wyrok odbył w obozie ITK-2/ITU-2, takzwanym , gdzie prawdopodobnie był poddany zmuszonej pracy w kamieniołomach Rummu oraz Vasalamma. Jego wyrok został później skrócony do 5 lat. Zwolniony w 1950 roku po ukończeniu skróconego wyroku.
Po zwolnieniu powrócił do Pasiek. Około 1954 r.