Feldmarschalleutnant), generałem-głównodowodzącym (niem. Comandirender General) w Pradze. W 1870 roku został mianowany głównodowodzącym w Pressburgu i na tym stanowisku udało mu się opanować niepokoje społeczne panujące w regionie poprzez skuteczne egzekwowanie zapisów Konstytucji Austro-Węgier. W 1874 roku, jako generał kawalerii (niem. General der Cavalerie), został ministrem wojny Austro-Węgier. Jednym z jego sukcesów na tym stanowisku było wprowadzenie na wyposażenie armii dział ze stali brązowej i granatu pierścieniowego, które były dziełem FML Franza von Uchatiusa. W 1876 roku, ze względu na stan zdrowia przeszedł w stan spoczynku. Za zasługi dla państwa i dworu, 20 czerwca 1876 roku, został odznaczony przez cesarza Franciszka Józefa Krzyżem Wielkim Orderu Świętego Stefana oraz mianowany dożywotnim członkiem Izby Panów. Od 1875 roku był szefem 8. Pułku Huzarów.