Pełnił funkcję dyrektora XI Szybowcowych Mistrzostw Świata rozegranych w 1968 r. w Lesznie.

Rozszerzał posiadane uprawnienia sędziowskie i brał udział, jako sędzia, w zawodach spadochronowych, samolotowych i szybowcowych juniorów. W 1956 r. wszedł w skład Komisji Restytucyjnej, która przywróciła Aeroklubowi Polskiemu (wkrótce przemianowanemu na Aeroklub Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej) władzę nad lotnictwem sportowym. W 1957 r. został zatrudniony w Biurze Zarządu Głównego Aeroklubu PRL na stanowisku sekretarza generalnego, które piastował do 1959 r. Był głównym redaktorem statutu Aeroklubu PRL. Brał czynny udział w pracach FAI, uczestnicząc w konferencjach generalnych (w latach 1958–1962) oraz był stałym przedstawicielem Aeroklubu PRL w Komisji Sportowej FAI. W 1960 r. objął stanowisko kierownika polskiej reprezentacji na szybowcowych mistrzostwach świata w Kolonii. Odniesione sukcesy sprawiły, że był również kierownikiem polskiej ekipy na szybowcowych mistrzostwach świata w 1963 r. w Junín. Polską ekipą kierował jeszcze podczas mistrzostw w 1965 r. w South Cerney, w 1970 r. w Marfie, w 1972 r. w Vršacu, w 1974 r. w Waikerie oraz w 1976 r. w . Oficjalnie stanowisko szefa polskiej reprezentacji szybowcowej pełnił do 1980 r.;