Miał dwie córki Joannę i Małgorzatę oraz czterech synów: Grzegorza, Tomasza, Wojciecha i Tadeusza, najstarszego, który zmarł tragicznie.
W 1954 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1976 profesora zwyczajnego.
W swoim postępowaniu był egocentrykiem, nie tolerował osób przedstawiających inne niż on zdanie na określony temat – stwierdził w jego biografii prof. E. Bernacki. W Klinice stworzył jednak atmosferę zachęcającą do badań naukowych, posiadał dar przekonywania do ciągłego pogłębiania wiedzy, co zaowocowało powstaniem „białostockiej szkoły ginekologiczno-położniczej”.
W 1957 został powołany na stanowisko przewodniczącego Komisji Przeciwrzęsistkowej przy II Wydziale Polskiej Akademii Nauk.
Gdy w 1963 Klinikę przenoszono ze Szpitala Położniczo-Ginekologicznego do Państwowego Szpitala Klinicznego (PSK), w czasie prac wykończeniowych szczegółowo nakreślił adaptację pomieszczeń. Dzięki temu powstały nowoczesne laboratoria naukowe, w tym izotopowe, z chłodniami, nowoczesną aparaturą oraz pracownią morfologiczną i fotograficzną.