Slavko Zlatić (ur. 1 czerwca 1910 w Sovinjaku, zm. 27 października 1993 w Puli) – chorwacki kompozytor, dyrygent, etnomuzykolog, pedagog i krytyk muzyczny.

Życiorys W 1929 roku rozpoczął naukę gry na fortepianie i kontrabasie w Konserwatorium „Giuseppe Tartini” w Trieście. W latach 1929–1934 studiował kompozycję w Akademii Muzycznej w Zagrzebiu w klasie prof. Blagoja Bersa. W 1937 roku został zatrudniony jako kapelmistrz miejski w Sušaku, pracował także jako dyrektor szkoły muzycznej i dyrygent orkiestry Towarzystwa Muzycznego i chóru „Jeka s Jadrana”. W 1941 roku przeprowadził się do Zagrzebia, gdzie kontynuował pracę w Chorwackim Konserwatorium Państwowym (Hrvatski državni konzervatorij) i prowadził Chorwackie Towarzystwo Śpiewacze „Lisinski” (Hrvatsko pjevačko društvo „Lisinski”). W 1944 r. opuścił Zagrzeb i zamieszkał w Topusku, gdzie został urzędnikiem w dziale sztuki Departamentu Oświaty Publicznej Zemaljsko antifašističko vijeće narodnog oslobođenja Hrvatske (ZAVNOH) (Narodowej Rady Antyfaszystowskiej Wyzwolenia Narodowego Chorwacji) i dyrygował chórem Centralne kazališne družine przy ZAVNOH. Od lutego 1945 r. pracował jako oficer kulturalny, najpierw w Regionalnym Komitecie Wyzwolenia Narodowego (Narodnooslobodilački odbori) Istrii, a następnie w Komitecie Ludowym (Narodni odbor) Urzędu Miasta Pula.