Za budynkiem z bramą znajdował się gazon, od którego początek brała główna obsadzona zielenią aleja i usytuowane wzdłuż niej sześć budynków. Aleja kończyła się w rejonie obecnej ulicy Szkolnej. Na tyłach domów wybudowano obiekty gospodarcze o ceglanych elewacjach i dwuspadowych dachach, a także zbiorniki na obornik.
Osiedle uzupełnia osobna kamienica oznaczona numerem 12-13. Jest to trzykondygnacyjny dwuskrzydłowy budynek dla urzędników położony na rzucie litery L. Charakteryzuje się on nietynkowaną elewacją ozdobioną płaskimi ceglanymi pasami oraz posiada bramę przejazdową na piątej osi i trójboczne wykusze ze spadzistymi daszkami. Od frontu dach jest wysoki o ostrym spadzie, załamujący się lekko w połowie wysokości, narożnik budynku jest lekko ścięty. Od wewnątrz znajdują się balkony, obecnie nowe o metalowej konstrukcji. Z bramy przejazdowej do wewnętrznej, wyłożonej czarno-białą ceramiczną posadzką klatki, prowadzi wejście. Na każdej kondygnacji znajdują się po dwa mieszkania. Pierwotnie brama przejazdowa wyłożona była ceramiczną okładziną z białych glazurowanych płytek,