Masakra w Ajlabun – masakra, do jakiej doszło 30 października 1948, podczas I wojnay izraelsko-arabskiej. Żołnierze Sił Obronnych Izraela (IDF) zabili 14 mężczyzn pochodzących z arabskiej, chrześcijańskiej wioski Ajlabun.

Według relacji, 12 z ofiar zostało rozstrzelanych po kapitulacji wioski. Po tych wydarzeniach większość mieszkańców została wypędzona do Libanu, gdzie przez kilka miesięcy żyli jako uchodźcy. W 1949, na mocy porozumienia pomiędzy państwem Izrael a arcybiskupem Maksymosem V Hakimem, mieszkańcom pozwolono na powrót do Ajlabun, co czyni ją jedną z nielicznych arabskich wiosek, których wypędzeni mieszkańcy uzyskali prawo powrotu.

Tło wydarzeń W okresie mandatu palestyńskiego chrześcijańskie wioski zazwyczaj pozostawały neutralne lub były przyjazne wobec społeczności żydowskiej (Jiszuw). Jednak w czasie wojny Ajlabun została zajęta przez Arabską Armię Wyzwoleńczą (ALA). 12 września 1948, w pobliżu wioski, na wzgórzu zwanym Posterunek 213, zginęło dwóch izraelskich żołnierzy. Według relacji, bojownicy ALA oraz niektórzy mieszkańcy nieśli odcięte głowy żołnierzy w procesji przez Ajlabun – wydarzenie to mogło wpłynąć na późniejsze działania izraelskich sił zbrojnych.